دروغ، درد، تسلیت

اینروزها هر چی بیشتر فکر میکنم، بیشتر نا امید میشم. ۴۰ سال دروغ، ۴۰ سال دروغ، ۴۰ سال دروغ. خدایی که میپرستیم و به درگاهش التماس میکنیم هم دروغه. مگه میشه؟ مگه امکان داره؟ ینی تو اینهمه سال نتونستیم زیر ساخت درست کنیم؟ مگه میشه؟ خدایا امکان داره اشتباه کنیم پرواز مسافربری رو با موشک؟ خدایا مگه میشه تو تشییع جنازه ۸۰ تا کشته رو دستمون بمونه؟ خدایا مگه میشه تو جاده ای که چند سال داریم ازش استفاده میکنیم، سقوط اتوبوس مکررا تکرار بشه و راه چاره نداشته باشیم؟ خدایا مگه میشه داعیه ی خدمت کنیم و رحمتت باعث بشه بلوچهای عزیز که از نجیب ترین مردم کشورم هستند تو اب خفه بشن؟ خدایا مگه میشه بعد از گذشت چند سال از زلزله ی غرب هنوز عده ای تو کانکس زندگی کنن؟ خدایا مگه میشه اینهمه درد رو ببینی و هنوز بفکر عذاب ما نیافتی؟ گیجم، گیجم، گیجم و گیج